Soms heb je van die momenten van terugblikken… Doordat ik onlangs veel met paarden bezig ben geweest, in verband met de opzet van het informatieboekje en het Paarden-WelzijnsVerslag, heb ik veel terug gedacht aan al mijn contacten met paarden. Paarden hebben mij zo vaak tot in het diepst van mijn ziel geraakt.

Ik weet nog goed, die ene keer, jaren geleden, dat ik op een hele koude gure winterdag op een manege was voor het leggen van contact met een aantal paarden… In een box stond een prachtige jonge hengst. Hij was rustig en keek nieuwsgierig naar wat ik allemaal aan het doen was. ‘Een vreemde vrouw die rond liep en af en toe stil stond om te… luisteren? Heel apart, dat deden andere 2 beners niet die daar waren.’

Ik voelde de nieuwsgierige ogen van de hengst priemen en ik moest gewoon naar hem toe.

Daar stonden we, elkaar aankijkend. Ik voelde niets anders dan wederzijds respect en liefde. Hij was jong en zo mooi en groots, zowel van binnen als van buiten. De hengst deed steeds zijn hoofd maximaal naar beneden om mij zachtjes aan te raken.
Ik vond dit opvallend en vroeg hem waarom hij dat deed. Toen hoorde ik hem zeggen: “jij bent veel groter dan ik, dus hoor ik lager te zijn”. De tranen schoten in mijn ogen bij het horen van deze woorden. Zo groot en krachtig en toch het gevoel hebben zo klein en jong te zijn….

Wat zijn paarden toch een bijzondere dieren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *